voetnoot.org |

Vandaag precies twee weken geleden werd Bilal B. in het politiebureau op het August Allebéplein neergeschoten. De schizofrene jongeman werd uitgeschakeld nadat hij twee agenten had neergestoken. Beiden agenten liepen slagaderlijke verwondingen op, maar hebben het na operatie overleefd, Bilal niet. Een uiterst tragische gebeurtenis die vanzelfsprekend groot in het nieuws kwam.

Om tamelijk onnavolgbare redenen vormde dit incident voor een groep rotjongens uit de buurt - door de politie de Piet Mondriaan Groep genoemd - de aanleiding om de volgende avond een auto in de fik te steken en de ruiten van het bureau in te gooien. De dagen daarna bleef het onrustig in de buurt, vooral voor de brandweer. Bijna dagelijks moest er één of meer keer worden uitgerukt voor een nieuwe autobrand in de westelijke tuinsteden.

Dit alles heeft u natuurlijk uitgebreid kunnen volgen via nieuws- en discussieprogramma’s in zowel de lokale als de landelijke media. Daarbij kwamen niet alleen specialisten en politici aan het woord, maar ook de politie zelf, met als hoogtepunt natuurlijk de Amsterdamse hoofdcommissaris die bij Pauw & Witteman openhartig vertelde over zijn dagelijkse vrees voor Parijse toestanden. Vreemd genoeg waren de officiële woordvoerders van het corps waren daarentegen juist uiterst terughoudend over het gebeuren in West. De succesjes werden natuurlijk gemeld, maar de branden zelf werden over het algemeen door verslaggevers opgespoord.

Afgelopen donderdag konden we in Het Parool lezen waarom. ”Zolang er podia en aandacht zijn voor deze branden, zullen sommige gasten plezier scheppen in het in de brand steken van auto’s. Sommige mensen kicken nu eenmaal op aandacht“, aldus politiewoordvoerder Gerard Vrooland.

Ik snap best dat de politie niet over elk autobrandje in de stad een persbericht de deur uit doet, ze hebben vast belangrijkere zaken aan het hoofd. En ik denk ook dat die jongens bij het nieuws genieten van al die aandacht voor hun vernielingen. Maar het is mij een beetje te gortig om de media ervan te beschuldigen dat zij, door hun werk te doen, medeschuldig zijn aan het aanhouden van de branden. Lokale nieuwsprogramma’s horen ons te vertellen wat er zoal in de stad gebeurt, of het nu gaat om de gewelddadigheden van hooligans, een nieuw plannetje van Els Iping of de toenemende armoede in de stad. De politie moet genoeg bewijsmateriaal verzamelen om de brandstichters op te kunnen pakken en langer dan een nacht in de bak blijven zitten. De hoofdcommissaris moet leiding geven aan zijn corps en de zaken vooral niet groter maken dan ze zijn.

Vrooland krijgt ondertussen vanzelf zijn zin, want ook aan die autobranden raken we zo langzamerhand wel gewend en dan verschijnen er weer andere zaken op het podium. De vraag is of die brandjes dan ook zo snelweer zullen verdwijnen. Want hoeveel van de 297 autobranden van vorig jaar hebben het nieuws eigenlijk gehaald? Of zijn die allemaal spontaan ontstaan?