Laatste berichten
Archief
Flickr
Tags
Gezocht: politieke zakkenvullers
Amsterdam was het afgelopen jaar anderhalf miljoen euro aan wachtgeld voor ex-bestuurders kwijt, zo blijkt uit onderzoek van AT5. In totaal ontvingen 32 ex-wethouders een wachtgeldvergoeding, zo blijkt uit cijfers die de omroep met een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB) boven water wist te krijgen. De meeste wachtgeldontvangers zijn van PvdA weet de lokale zender te melden.
Je hoort de kijker al op de bank denken: ‘Zie je wel, het zijn allemaal zakkenvullers daar bij de PvdA’. Toch zou je deze cijfers ook heel anders kunnen weergeven. Zo zou je kunnen kijken naar de verhouding zittende bestuurders ten opzichte van wachtgeld ontvangers bij een partij. Dan krijg je een staatje dat er ongeveer zo uitziet:
En dan blijkt dat de zaak iets genuanceerder ligt, want hoewel PvdA de meeste wachtgeldontvangers onder haar partij genoten mag rekenen (elf) valt dat ten opzicht van het aantal zittende wethouders (dertig) best mee: slechts 0,3 wachtgeldontvangers per zittende wethouder. Voor de VVD en lokale partijen geld het omgekeerde: voor elke zittende wethouder van de VVD (drie) ontvangen er twee wachtgeld (in totaal zes) hetzelfde geld voor de lokalen. Of te wel de VVD en de lokale partijen hebben relatief de meeste wachtgeldontvangers onder de gelederen. Je hoort de onderbuik op de bank alweer zeggen: “Die VVD’ers zitten daar niet alleen voor de rijken, maar vooral ook om zichzelf flink te verrijken.”
Dat de grootste partij de meeste wachtgeldontvangers heeft is natuurlijk niet gek, dat het er op dit moment relatief zo weinig zijn bij de PvdA ligt natuurlijk grotendeels aan de monsterzege bij de gemeenteraadsverkiezingen van vier jaar geleden, waardoor de partij op dit moment een record aantal bestuurders heeft. Bij de VVD is dat omgekeerd, de VVD verloor juist veel wethoudersposten en houdt daardoor relatief veel wachtgeldontvangers over. De situatie zal, na de verkiezingen, ongetwijfeld weer helemaal anders liggen.
Opmerking: Helaas konden twee partijen in dit staatje niet worden meegenomen. Ten eerste D66, de democraten hebben op dit moment geen enkele zittende wethouder, maar wel drie met wachtgeld. Ten tweede de SP die geen wachtgeldontvangers heeft, maar wel een wethouder.
Een PDF-bestand met alle cijfers van AT5 kunt u hier downloaden.
Dit stuk verschijnt ook op Amsterdam Centraal
Privacy en veiligheid in de Amsterdamse politiek
3 maart 2010 zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Veiligheid is hierbij een belangrijk onderwerp voor diverse partijen, zo belangrijk dat sommige partijen bereid zijn verregaande concessies de doen op het gebied van vrijheid en privacy in ruil voor (schijn)veiligheid. Op 27 januari publiceerde huis-aan-huisblad De Echo een artikel waarin de verschillende partijen in de Amsterdamse politiek konden reageren op de stelling ‘Veiligheid gaat boven privacy’. Conclusie: alleen GroenLinks durft in Amsterdam de principiële keuze voor privacy te maken. Al is het opmerkelijk te noemen dat lijsttrekker Maarten van Poelgeest preventief fouilleren niet geheel afwijst (spreekt hier de wethouder in plaats van de Groenlinkser? Of is hij het niet eens met zijn eigen verkiezingsprogramma op dit punt?) D66 een partij die doorgaans veel aandacht voor privacy heeft durft niet te kiezen. VVD en natuurlijk CDA gaan voor veiligheid ten koste van vrijheid en privacy.
Hieronder het antwoord van de belangrijkste Amsterdamse partijen. De bijgevoegde cijfers uit de peiling zijn van Bureau Onderzoek en Statistiek in opdracht van AT5 26 januari 2010.
Lodewijk Asscher, PvdA, 11 zetels in de peiling en 20 in de raad: “Eens. De PvdA staat voor een Amsterdam waarin iedereen zichzelf kan zijn. Dus is de privacy van Amsterdammers essentieel. Tegelijkertijd kunnen Amsterdammers alleen zichzelf zijn wanneer ze leven in een veilige stad. Om te zorgen voor een veilige stad pakken we de problemen in onze stad keihard aan. Soms gaat dat ten koste van de privacy. Preventief fouilleren tast de privacy kortstondig aan, maar het is een uitstekend middel tegen criminaliteit. De PvdA gaat voor een veilig Amsterdam.”
Ageeth Telleman, D66, 8 zetels in de peiling en 2 in de raad:
“D66 maakt zich sterk voor persoonlijke vrijheid. Ieder mens heeft het recht zich veilig te voelen en ieder mens heef het recht op privacy. Veiligheid en privacy hoeven elkaar helemaal niet uit te sluiten: D66 kiest voor blauw op straat in plaats van achter een camera. Zo voelen mensen zich veilig zonder dat hun privacy onder druk komt te staan. Alleen daar waar camera’s écht helpen om de straat veiliger te maken mogen wat D66 betreft camera’s hangen.”
Maarten van Poelgeest, Groenlinks, 7 zetels in de peiling en 7 in de raad: “Oneens. Privacy is een groot goed en daar moeten we zorgvuldig mee om gaan. Veiligheidsmaatregelen als bewakingscamera’s en preventief fouilleren moeten alleen worden ingezet als er absolute noodzaak is en het probleem er effectief mee wordt aangepakt. Als de overlast is weggenomen, dan moeten camera’s ook weer verdwijnen. Amsterdam zou geen prettige stad worden, als het gedrag van burgers op elke hoek van de straat en in elke uitgaansgelegenheid wordt vastgelegd.”
Pitt Treumann, Red Amsterdam, 1 zetel in de peiling en geen in de raad: “Eens. In een klimaat van verharding in onze maatschappij is het niet altijd mogelijk om privacy-overwegingen te laten overheersen. Maar steeds moet een zorgvuldige afweging plaatsvinden tussen veiligheid en een mogelijke aantasting van privacy. Camerabewaking mag niet worden toegepast voor doelen die niet vooraf zijn aangegeven, tenzij het om ernstige misdrijven gaat. En niet in woonstraten, maar alleen in uitgaanscentra en winkelstraten. Meer politie op straat is vaak een betere oplossing. Daar moet geld voor zijn.”
Laurens Ivens, SP, 5 zetels in de peiling en 6 in de raad: “Eens, maar dan moet het niet de schijnveiligheid van camera’s en preventief fouilleren zijn. Die methodes hebben de stad de afgelopen jaren niet echt veiliger gemaakt. Veiligheid creëer je door meer politieagenten op straat te brengen, wijkagenten met tijd en oog voor de buurt. Agenten die in de buurt kunnen blijven en niet de helft van de tijd formulieren moeten invullen achter hun bureau of worden opgeroepen voor de nooddienst.”
Eric van der Burg, VVD, 7 zetels in de peiling en 8 in de raad: “Eens. Een veilig Amsterdam is voor de VVD topprioriteit. Het recht op privacy is een groot goed en een ferm veiligheidsbeleid kan inbreuk maken op dit recht. De goeden lijden nu onder de kwaden omdat juist kwaadwillenden blijken te profiteren van de privacy regelgeving. Bij het bestrijden van criminaliteit kan helaas niet altijd worden voorkomen dat mensen een deel van hun vrijheden moeten inleveren voor een veiligere samenleving. De VVD staat er voor de balans tussen vrijheid en veiligheid altijd nauwlettend te bewaken.”
Maurice Limmen, CDA, 3 zetels in de peiling en 2 in de raad: “Eens. Privacy is absoluut een belangrijk onderwerp, maar privacy is nooit een excuus om criminelen en overlastgevers anoniem te laten en dus niet aan en op te pakken. Het CDA Amsterdam is dus voorstander van zowel de uitbreiding van preventief fouilleren in Amsterdam als het meer toepassen van cameratoezicht waar nodig.”
Zie ook schijnveilig.nl
De duivenbrigade
De duif, van oudsher een vogel die door vele liefhebbers werd gehouden, is tegenwoordig in Amsterdam weinig populair. De vogels nestelen zich op balkons, stappen brutaal de Febo binnen en zouden bovendien allerlei ziektes overbrengen. Volgens een telling uit 2001 zouden er zo’n 12.000 in de stad wonen.
Ook in oorlogstijd werd de duif gezien als een groot gevaar, zo ontdekte ik vandaag, de vogels konden natuurlijk goed voor spionagedoeleinden worden gebruikt. Tijdens de bezetting vonden de Duitsers het zo belangrijk om de duiven in de gaten te houden dat er, naast een verbod op het vrij laten vliegen van de vogels, in juni 1940 zelfs een speciale politie-eenheid voor werd opgericht . Deze duivenbrigade registreede in Amsterdam tussen 1940 en 1942 32.709 duiven en voorzag de beestjes van ringen. Blijkbaar leverde dit niet het gewenste resultaat op en vanaf werden de duiven zelfs geslacht.
Toen ik dit las moest ik toch vooral aan de hongerwinter denken en hoe het leed toch flink verzacht had kunnen worden met ruim dertig duizend duiven.
Bron: Stadsarchief.
Over postduiven tijdens de Eerste Wereldoorlog zie vpro.nl/geschiedenis
Viereneenhalf uur Albert Helman
Albert Helman (Foto: Michiel van Kempen)
Ach mooi. Dit kwam ik net tegen op de website van de VPRO. Het marathoninterview uit 1989 met de in Suriname geboren schrijver Albert Helman/Lou Lichtveld (1903-1996).
Luister naar deel een, twee, drie en vier.
Koloniaal Ponte bericht het vaderland vanuit de West
Een gastbijdrage van mijn broer Matthijs.
Het kostte me misschien een dag na aankomst in Paramaribo, maar toen meende ik mijn oude Surinaamse tongval, sporadisch aangedikt met wat losse woorden Sranan’, toch al weer behoorlijk te pakken te hebben. Daar zal het dus wel niet aan gelegen hebben. Weliswaar had ik het op de eerste dag al aan de stok met een wachter van DNA (De Nationale Assemblee), omdat ik een foto nam van de knalgele ABOP-auto van Ronnie Brunswijk met daarop de tekst ‘Brunswijk, King of Marowijne’, een ruzie die toch vooral geboren leek uit het feit dat ik een Nederlandse blanke man was die ongevraagd een kiekje maakte van de politiek gevoelige auto van een van de meest trotse afro-Surinamers in Suriname, maar verder heb ik mij toch maar weinig nadrukkelijk nazaat van een slavenhoudende natie gevoeld de afgelopen week.
Totdat ik gisteren afscheid nam van een taxi-chauffeur. Bij het verlaten van de auto gooide ik de deur naar de smaak van de zwarte man wat al te hard dicht. Kijk, dat noem ik nou een VOC-mentaliteit!, riep de man geagiteerd uit. Even van mijn stuk gebracht keerde ik mij andermaal naar de autodeur om door het raampje heen mijn verhaal te halen.
Vlak daarvoor had ik nog een heel aardig etymologisch gesprek met hem gevoerd over de herkomst van het woord ‘bobo’ (manager; man zonder kunnen met macht; klinkt als ‘boo-boo’) gehad, die hij traceerde in het Sranan’ woord ‘bobo’ (sukkel; klinkt als ‘boh-boh’). Hij had waarschijnlijk gelijk, meende ik, samen met mijn oom die achterin had gezeten en door mij voor de gelegenheid was geintroduceerd als taalkundige, wat min of meer waar was.
Natuurlijk, ook in dat gesprek was er sprake geweest van multiculterele uitwisseling en daarmee van nadrukkelijk aanwezig cultureel onderscheid. Maar dat onderscheid was nu ineens nogal cru herleid tot scherp aangezette koloniale verhoudingen. De opmerking van de man had niets van het dommige naieve van Balkenende enige jaren her in de tweede kamer, die hij natuurlijk cynisch citeerde. Deze man was bloedserieus: ik had hem in de hoedanigheid van voormalige, maar blijkbaar in de kiem nog immer, kolonisator, openlijk geschoffeerd door de deur van zijn Japanner in Suriname precies zo dicht te slaan als doorgaans de deur van mijn eigen Fransoos in Nederland. Schijnbaar met een air alsof er alleen maar slecht sluitende deuren zijn in Suriname. Alsof alles er met touwtjes aan elkaar hangt. Alsof ik meende dat ik hem maar beter goed dicht kon meppen, want anders zou die oude rotzooi natuurlijk nimmer aan elkaar blijven zitten.
Ik vertelde hem dat een van de eerste zaken die mij opgevallen was langs de weg van Zanderij naar foto (de stad; verbastering van ‘het fort’, het koloniale Fort Zeelandia) juist was geweest dat de auto’s die hier tegenwoordig rondrijden in zulke goede staat zijn en dat het langs die weg naar Zanderij, als overal, zo gevuld is met sjieke autozaken. Nou beschouw ik dat niet direkt als een primair en essentieel onderdeel van vooruitgang, maar opvallend en waar is het wel. Ik vertelde hem ook dat dit tien jaar geleden, toen ik mijn middelbare school in Paramaribo inruilde voor een studie in Amsterdam, wel anders was geweest. Verder liet ik het voor wat het was. Ik vertelde hem niet hoe ik mij telkens weer opwind over de wijze waarop Nederland haar verleden met het slavernijmuseum in het Oosterpark in een donker hoekje tracht weg te stoppen. Ik vertelde hem ook niet dat ik er bijkans een dagtaak van maak de literatuur van zijn land aan een serieuze studie te wijden, met die hele geschiedenis onvermijdelijk constant in het achterhoofd. En evenmin vertelde ik hem dat hij met zijn opmerking in feite terughaalde en in stand hield wat hij meende te bestrijden: de dualiteit tussen de blanke arrogantie en de gekrenkte zwarte trots en de logica van de criminele etnisch ingegeven staatsterreur van het voormalige koloniale bewind waar die uit voort komt. Die ironie heb ik hem maar bespaard en met de mantel der liefde bedekt. Vriendelijk lachten wij het schijnbare misverstand schijnbaar de wereld uit. Maar de goede verstaander in mij wist reeds genoeg. Zijn land is nog steeds heel erg ziek van mijn kolonisatie. Mijn luidruchtig deuren dicht meppende aanwezigheid hielp niet en kon hem even gestolen worden. Dag professor riep hij mijn oom lachend en zwaaiend na. Ik lachte ook, maar als een ten onrechte ontmaskerde planter, als een boer, met kiespijn.
Matthijs Ponte
Paramaribo, 17 januari 2010