Laatste berichten
Archief
| S | M | T | W | T | F | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Apr | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
Flickr
Tags
[feitjes] Voedselvoorziening
Zoals u waarschijnlijk weet, was de pers in het door de Nazi’s bezette Nederland aan censuur onderworpen.Om het een en ander een beetje overzichtelijk te houden gaf het Departement van Volksvoorlichting en Kunsten (DVK) in 1943 een klein handzaam boekje (het paste in je binnenzak) uit getiteld: Niet voor publicatie – Wat mag wel? Wat mag niet? Wat zegen de noten?
In dit boekje is een alfabetische lijst met zaken waarbij extra opgelet moet worden, zo kwam ik onder het lemma “Voedselvoorziening” het volgende verbod tegen:
‘De P.A. deelt mede, dat alle publicaties omtrent het slachten van honden en katten, het verkoopen en consumeeren van honden- en kattenvleesch achterwege moeten blijven.’
______
Momenteel doe ik in het NIOD onderzoek naar Journalistiek en Propaganda tijdens de Tweede Wereldoorlog, in het bijzonder naar de persoon Max Blokzijl. Tijdens zo’n archiefonderzoek kom je nog wel eens een grappig, interessant of triest feit(je) tegen, vandaar de nieuwe categorie [feitje]. Over kleine en grote, nuttige en nutteloze kennis. Feitjes komen ook hier te staan.
[onderzoek] Inkureishe online
Je ziet: bijna thuis en dus ook weer de gewone bezigheden.
Zo juist online gezet mijn onderzoek naar historicus, journalist en oprichter van Rwandese haatradiozender RTLM Ferdinand Nahimana: Inkureishe, (´heet nieuws´ in Kinyarwarda). De vormgeving etc laat nog veel te wensen over, maar dat komt wel, als ik weer terug ben.
Zie ook:
Mijn [Rwanda]Pagina en [Dossier Rwanda] op mijn weblog.
[Onderzoek-Rwanda]Meer Ferdinand Nahimana
Links over Nahimana en RTLM:
[Nahimana]Trial Watch pagina over Nahimana
[RTLM]Dossier “Hate Radio Rwanda” van Radio Nederland Wereldomroep
[RTLM]‘Kantano Habimana and Humor as a Weapon’ International Monitoring Institute.
[RTLM]‘Journalism and genocide’, Columbia’s Journalism Review.
[klik op de foto voor het verslag van mijn onderzoek naar Nahimana]
[Dossier: Rwanda]
[onderzoek] Nahimana in Kameroen 1994-95
Net als de meeste andere verantwoordelijken voor de genocide vluchtte Ferdinand Nahimana uit Rwanda. Hoewel de britse krant The Independent op 6 november 1994 schreef dat Frankrijk Nahimana een visum had gegeven om naar Frankrijk te komen. Hij kwam terecht in Kameroen. In februari 1995 vinden de Franse journalisten Gilles Bouleau en David Cosset Nahimana in de stad Yaounde. Waar hij op dat moment verbleef met zijn vrouw en vier kinderen.
De twee interviewen hem voor de Franse televisie. Tijdens dit interview zegt Nahimana: ‘Wat betreft Rwanda, ik geef toe dat er ‘massacres’, slachtingen op een grote schaal, hebben plaatsgevonden, maar ‘I reject the word genocide’. Verder klaagt hij onder andere dat hij werkloos is en dat hij nog geen post als geschiedenis leraar heeft gekregen, wat hij geeist had van de Kamaroenese regering. Over de uitzendingen van RTLM zei hij: ‘If there were calls to murder, they should be produced, they should be produced.’Op de vraag ‘Would you be ready to stand before the international tribunal for the genocide in Rwanda of your own accord?’ Reageert Nahimana met: ‘But, as far as I am concerned, there is no problem, I have told you that I have a clear conscience. Have you got a butcher before you?’ (Italics van mij, mp) Ook in het onafhankelijke nieuwsblad Le Messager ontkende hij zijn betrokkenheid bij genocide.
In april meldden het Franse perbureau AFP en de BBC, dat Kameroen weigert vier vluchtelingen (uit een groep van 250) die betrokken waren bij het genocidale regime in Rwanda asiel te geven, zij zouden binnen afzienbare tijd worden uitgezet. Onder hen bevindt zich Ferdinand Nahimana. The Washington Times meld op 25 april dat Nahimana sinds begin april ook daadwerkelijk in de gevangenis zit.
NRC Handelsblad meld (pas) een jaar later dat Nahimana eind maart 1996 werd Nahimana met tien andere hutu-prominenten in Kameroen gearresteerd. Op 17 mei 1996 vraagt de aanklager van het tribunaal om uitlevering van Nahimana. In september 1996 komt hij op een zwarte lijst te staan, van de UNHCR, van genocidaires die nergens asiel mogen krijgen. In januari 1997 levert Cameroon Nahimana (met enkele andere kopstukken uit aan het ICTR).
Bronnen: BBC, AFP, NRC Handelsblad, The Independent, The Washington Times
[klik op de foto voor het verslag van mijn onderzoek naar Nahimana]
Zie ookdossier rwanda
[achtergrond] Bij Radio Ijambo werken geen hutu’s of tutsi’s maar journalisten
Reportage in Vrij Nederland over radiostation in Burundi.
De Radio is het belangrijkste medium in Burundi en Rwanda. Radio en Television Libre de Mille Collines speelde in de Rwandese genocide een belangrijke rol in de propaganda en het oproepen tot genocide (zie ook de eerder posts over Rwanda).
In Burundi waar de media, zowel kranten als radiostations, ook vaak een bijdrage aan de etnische conflicten leverden, is al tien Radio Ijambo actief. Opgericht in 1995 door de internationale organisatie Search for Common Ground (gericht op conflictbestrijding), als tegenhanger van de haatradio die zo’n belangrijke rol speelde in de Rwandese genocide. Verzoening en dialoog staan centraal bij Ijambo (‘Wijze woorden’ in het Kirundi). Er werken zowel hutu’s als tutsi’s, vaak samen, zeker tijdens de burgeroorlog gingen een hutu en tutsi altijd samen op onderzoek. Ook in de oorlogsgebieden, kogelvrije vesten aan, levensgevaarlijk voor een tutsi in een hutu-zone en visa versa.
Dit jaar was een belangrijk politiek jaar in Burundi, er waren verkiezingen voor een nieuwe grondwet, gemeenteraad en parlement. Op initiatief van Ijambo sloten verschillende radiostations een samenwerkingsverband om alles zo objectief mogelijk te verslaan. Rond de verkiezingsdagen maakten ze gezamenlijke uitzendingen onder de naam Synergie des Media werden er dagelijks vijf gezamenlijke nieuwsbulletins gemaakt. Alles werd nauwgezet gevolgd en berichten over geweld in perspectief geplaatst en geruchten gerelativeerd. En bewaarden zo de rust in het land.
Nu er weer vrede is komen de journalistieke projecten in gevaar. De kans is groot dat ngo’s hun financiële steun weer zullen terugtrekken. De regering zet zich weliswaar in voor de heroprichting van de journalistieke opleiding, zodat niet opnieuw iedereen iedere amateur zijn eigen krant kan beginnen. Maar de regering is failliet, de media zullen op eigen benen moeten gaan staan. Al is de nieuwe minister van Informatie en Communicatie Karenga Ramadhadi, zelf oud-journalist, voornemens om belasting op papier en computers voor de media te verlagen. Er zijn nog veel andere verkiezingbeloften in te lossen en het weinige geld kan helaas maar één keer worden uitgegeven.
Bron: Femke van Zeijl, ‘Goed nieuws uit Burundi. Radio Ijambo verneigt Hutu’s en Tutsi’s’, Vrij Nederland, 19 november 2005.
Voor meer informatie over de media tijdens de Rwandese genocide lees: Allison des Forges, Leave none to tell the story – Human Right Watch 1997 (ook online te lezen) en Samantha Power, America in the age of genocide.
Dossier: Rwanda