Laatste berichten
Archief
| S | M | T | W | T | F | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Apr | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
Flickr
Tags
Autoritaire theorie en de parlementaire praktijk
Opvattingen over de democratie in De Waag (1937-1939)
In 1936 werd, met geld van Sir Henri Deterding van koninklijke Shell, het weekblad De Waag opgericht. Een veelzijdig opinieblad dat een autoritaire staat wenste. De Waag was een veelzijdig blad met politieke, culturele en sociale beschouwingen. Volgens L. De Jong een verkapt-fascistisch blad, toch was De Waag in de vooroorlogse periode niet gelieerd aan de NSB noch aan een andere politieke partij of beweging. Wel zijn er bij de medewerkers van het blad velen die tijdens de bezetting openlijk pro-Duits waren en op hoge posities onder de overheid terecht kwamen.
Lees verder
Jacques Presser – Ondergang
)
Inleiding Hoofdstuk 1: Naar het isolement mei 1940 – september 1941
“Dit boek behelst de geschiedenis van een moord. Een moord, tevens massamoord, op nimmer gekende schaal, met voorbedachten rade en in koelen bloede gepleegd. De moordenaars waren Duitsers, de vermoorden Joden, in Nederland ongeveer honderdduizend, nog geen twee percent overigens van het totaal aantal slachtoffers, door deze Duitsers bij hun Endlösung der Judenfrage gemaakt. De hier te lande woonachtige Joden werden in een proces van ontrechting en isolering van vrijwel alles beroofd, weggevoerd en in wetenschappelijk-systematische, technisch welhaast onberispelijke stijl omgebracht. Stadsbewoners en plattelanders, orthodoxen en vrijzinnigen, gezonden en invaliden, ouden en jongen, gezinnen en enkelingen, Nederlanders en vreemdelingen: mannen, vrouwen en kinderen. Zonder overhaasting, weldoordacht, geregistreerd en gereglementeerd. De moordenaars waren niet zelden bruten en ongeletterden, maar dikwijls ook gestudeerden en intellectuelen met een onuitroeibare voorliefde voor literatuur, beeldende kunsten en muziek; velen hunner waren zorgzame huisvaders, geenszins verstoken van Gemüt, vrijwel allen vierden het Kerstfeest en hervatten daarna hun arbeid: de moord op ontelbare mannen, vrouwen en kinderen, weerloze mensen, medemensen.”
Ondergang staat compleet online bij de Digitale bibliotheek voor de Nederlandse Letteren.
Bevrijdingsdagplaatje – de eerste overwinningen op de nazi’s
Begin van de gouden race van Jesse Owens op de 200 meter bij de Olympische Spelen in Berlijn 1936.
Foto: Pingnews.com
Dodenherdenking op het Mercatorplein
De Baarsjes – Weet u het nog? Vier jaar geleden, het was 4 mei en na afloop van de herdenking voetbalden Marokkaanse jongens met de herdenkingskransen op het Mercatorplein. Een groot gebrek aan integratie, inlevingsvermogen met de Nederlandse samenleving, onaangepast gedrag. Toch? Achteloos surfend om nog eens even na te gaan hoe dit nou precies in elkaar zat en hoe de discussies hierover verlopen zijn, kwam ik een opvallend bericht tegen:
“Maar net waren gisteravond de twee-minuten-stilte voorbij, of op het Mercatorplein kwamen zeker 700 opgeschoten jongens in beweging en gingen zich te buiten aan baldadigheid en uitspattingen, die alle een vernielend karakter droegen. Waar de jongelui -in leeftijd varierend van 15 tot 19 jaar- het ‘t eerst op hadden voorzien, was het tramhuisje op het Mercatorplein. Terstond na de plechtige ogenblikken bij de aangrijpende stilte sneuvelden van dit gebouwtje enige ruiten. De politie, die op een en ander goed was voorbereid, maakte korte metten met de ‘nozems’. Hier en daar vielen rake (gummistok) klappen. Zes jeugdige arrestanten zijn later door hun ouders van het politiebureau gehaald.” (Trouw, 5 mei 1962)
De jaren daarvoor hadden zich al vergelijkbare taferelen voor gedaan op het plein in De Baarsjes. Zo schreef De Volkskrant op 5 mei 1961: “Door de ervaring van vorige jaren wijzer geworden, hadden vele politiemannen van Devaselstraat omstreeks acht uur postgevat op het Mercatorplein, waar ieder jaar een traditionele nozemrel plaatsgrijpt.”
Natuurlijk, dodenherdenking verstieren is een onsmakelijke bezigheid, maar zonder voorgeschiedenis, nog wel op dezelfde plaats was het niet. Veertig jaar geleden waren het ‘nozems’, vier jaar geleden Marokkanen. Jammer dat ik dit verhaal toen nergens gehoord heb.
